Ulotne chwile

 Dzień pierwszy to zapoznawanie się z hotelem, odkryliśmy skrót przez basen do reszty ekipy i zamieniliśmy pokoje. Rodzice mieli bliżej do siebie,a ja z Martą i Małgosią do chłopaków.

Oczywiście jak to młodsi zaraz do wody, ja dla ochłody z nimi do basenu.Woda cieplutka,że aż żal wychodzić, ale żeby nie być zaraz sfajczonym trzeba było dawkować sobie promienie słoneczne.

Był to również dzień zapoznania się ze zjeżdżalniami. Nieodzowny element każdego dnia naszego pobytu. Mieliśmy iść przywitać się z morzem, ale że nam nie wyszło, gdyż padliśmy poszli tylko chłopaki z rodzicami Adisia i Kamila. Adi i Kamil to dzieciaki znajomych moich rodziców, ale że co roku razem na wczasy jeździmy to tacy moi młodsi bracia. Fajnie jest mieć taką wielką rodzinę:) 

Pierwszy dzień a w naszej ekipie pierwsza skaleczona noga. Pan Adam wchodził do morza,a tam niestety były bardzo ostre kamienie i japonki nie ochroniły nogi. Wtedy niezawodna Marta, nasz prywatny tłumacz przysięgły załatwiła doktora i wszystko z tym związane. Moja rodzinka buty do wody przywiozła ze sobą, zaś reszta część ekipy dokupiła na miejscu.Kolejne wyprawy nad morze były spokojniejsze, chociaż jeżowce dawały swe znaki,ale o tym w kolejnych notkach.

Teraz parę zdjęć z pierwszego dnia pobytu na miejscu:

Równo dwa tygodnie temu o tej samej porze siedziałam już w samolocie do Egiptu. Było trochę strachu przed lotem, gdyż nigdy tak długo jeszcze nie leciałam. W samolocie siedziałam z kuzynką Martą, reszta ekipy została rozrzucona po całym samolocie. Jeszcze miałyśmy troszkę pecha, bo w naszym rzędzie z brzegu siedział pewien pan i jak zasnął to nie mogliśmy wychodzić i odwiedzić resztę naszej załogi. Ale za to siedziałam przy oknie i miałam piękne widoki na Cypr, Kair nocą 

i oczywiście podczas schodzenia do lądowania pięknie oświetlone hotele w Hurghadzie.

Na lotnisku trochę czasu nam zeszło, ale za to jak dotarliśmy do hotelu to żyć,a nie umierać. Było cudownie. Pokoje w miarę szybko dostaliśmy. Ja z Martą, chłopaki we trójkę urzędowali, sis z rodzicami oraz pani Beata z panem Adamem. Jedyny szkopół był taki, że dwuosobowe pokoje po jednej stronie recepcji, a trójki po drugiej stronie. Z recepcji każdy poszedł w swoją stronę, za panem prowadzącym i zapamiętaliśmy tylko, że chłopcy mają 2... Po zaznajomieniu się z naszym pokojem,który był tylko na noc, bo na drugi dzień miałyśmy się zamienić żeby być z Gosią poszliśmy szukać reszty. Jedyną drogę znaliśmy przez recepcję i po przejściu dojść dłuższego odcinka uświadomiliśmy sobie, że idziemy a numeru nie znamy. Nasłuchiwaliśmy pod drzwiami,gdzie jest głośno, ale niestety mało to dało, więc Marta zadzwoniła do mego brata, żeby zapytać o numer pokoju. Po dłuższej wędrówce udało nam się ich znaleźć. Po naradzie wróciliśmy do państwa R. bo u nich mieliśmy zapasy;p. Przed 4 przenieśliśmy się do siebie i jak chłopcy doszli do swojego pokoju to dzwonili, czy przyjdziemy pograć w karty. My chętne jak zwykle poszliśmy ten 1km do nich. My leniwe baby i nie chciało nam się wracać do nas,to spaliśmy u chłopaków na dostawce, bo oni we trójkę zmieścili się na łożu małżeńskim;p. 

Będę się starać na bieżąco wrzucać kolejne zdjęcia oraz opisywać nasze szalone dni. 

Teraz zdjęcia z dnia pierwszego

..... mamy u nas na wsi. Zdobyli 3 miejsce na Międzynarodowym Turnieju Zina Dobiegniew Cup. 

W grupie wygrali tylko jeden mecz i po ostatniej przegranej troszkę się załamali, ale za nim dotarliśmy już do szkoły to humory się poprawiły, gdyż pojawiła się szansa na wyjście z grupy 

z ostatniego miejsca. Po przyjściu do szkoły komórki poszły w ruch i sprawdzanie,liczenie i jeesstttttt. Udało się wyjść z grupy. Wieczorkiem poszli wcześniej spać by być w pełni sił. Mecz zacięty od początku. 

Na przeciwko stanęła szkółka piłkarska z Krakowa. Walka była do końca, więc o wyjściu do 1/4 decydowały karne. Jak wiadomo karne to loteria. Najpierw podeszli bardziej doświadczeni zawodnicy. Niektórym się udało pokonać bramkarza innym nie. Po 5 karnych był remis więc do futbolówki podeszła Marta i pokazała dziewczyna jak strzela się bramki, ale że przeciwnicy też strzelili podeszła Martynka. Ta to przyszczeliła, że aż bramka się przesunęła. Dziewczyny pokazały jak strzela się karne. Chłopcy uczcie się;pp.

Po południu tego samego dnia był mecz z Białorusinami,z którymi walczyli już w grupie. Mecz bardzo wyrównany, udało się naszym strzelić wcześnie bramkę i utrzymywali wynik. Aż nagle jeszcze w 1 połowie tak Białorusin wpakował w naszą waleczną Weronikę, że dziewczyna ma złamany obojczyk;/. Werka była na badaniach, a reszcie udało się zdobyć awans do półfinału. 

W Gorzowie chcieli jest składać obojczyk operacyjnie, więc potrzebna była decyzja rodziców czy przyjeżdżają na turniej i tak jest operowana albo biorą ją do nas. Zaś w Rybniku operacji nie zrobili, bo nie potrzebna, ma założoną tylko ortezę. 

W przerwach między meczami graliśmy w karty, śmiech było bardzo dużo, a wieczorami po wygranych meczach chodziliśmy na pizzę;pp. Jak awansowali do półfinału to z trenerem dołożyliśmy się im do pizzy bo nie daliby nam już spokoju. Na niektórych meczach było zimno, więc Madziolek ubierała się warstwowo;pp. Mój sweter i dres oraz dres Kamila;p.

W piątkowy poranek był mecz półfinałowy w którym niestety polegli 1:0 z Tomaszowem Mazowieckim. Po południu odbył się mecz o 3 miejsce. Mecz zakończył się wynikiem 1:1 i znowu 

o wygranej decydowały karne. Na 7 rzutów nasi wykorzystali tylko 2 a przeciwnicy, czyli Szczecin tylko 1. To były bardzo nerwowe karne, dzieciaki speszone nie wiedziały gdzie strzelać żeby wpadło,a myśmy nic nie mogli im doradzić. 

Wielki sukces dzieciaków. Przez zdobycie 3 miejsca nie wracałam do południa do domu z tymi co w sobotę musieli być w domu, tylko późnym wieczorem i około 3 w nocy byłam w domu. Dzieciaki szczęśliwie dowiezione,mogłam iść w końcu spać,bo tylu nieprzespanych nocach. Rano i tak trzeba było wstawać i się dopakować na wakacje do Egiptu. Zdążyłyśmy jeszcze odwiedzić poszkodowaną Weronikę w domu. 

O wczasach będzie w następnych notkach.

Teraz troszkę zdjęć z Dobiegniewa, na razie z mojego aparatu: